China is hard op weg dé nieuwe economische wereldmacht te worden, zeker nu de Amerikaanse economie door toedoen van de financiële crisis een reus op lemen voeten geworden is. Hoewel enig voorbehoud op zijn plaats is – de Chinese economie is nogal afhankelijk van buitenlandse investeringen en technologie – is het bijzonder interessant om even het DNA van het Chinese managementmodel onder de loep te nemen. In dat perspectief is de studie die strategieconsultant Roland Berger recent publiceerde in haar think:act magazine bijzonder interessant.
Het DNA van het Chinese management-model is volgens Roland Berger gestoeld op:
- Dynamisme: eerder dan een vruchteloos zoeken naar een stabiele zakelijke omgeving volgen Chinese ondernemers het dynamisme van de wereldeconomie.
- Aanpassingsvermogen: Chinezen zijn meesters in het zich aanpassen aan nieuwe situaties. Wanneer bepaalde situaties bepaalde beslissingen vergen, worden die genomen, zonder meer.
- Flexibiliteit: eerder dan halsstarrig een bestaand plan te volgen, kiezen Chinese managers ervoor zo flexibel mogelijk te zijn en dit in een pijlsnel veranderende business context.
- Synthesevermogen: het Chinese managementmodel is een synthese van allerlei (veelal buitenlandse) managementinvloeden.
- Wederzijdse interesse: Chinese bedrijven zien elkaar niet als concurrenten, maar als onderling verbonden bedrijven met een sterke wederzijdse interesse.
- Consensus: het management van Chinese bedrijven zoekt altijd een consensus bij het nemen van beslissingen, een gevolg van de communistische cultuur.
- Spiritualisme: het spirituele dat ingebed zit in de Chinese taal en cultuur is een instrument dat frequent door CEO’s gebruikt wordt.
- Discipline: de Chinese managementstijl – allicht ook een gevolg van het communistische regime – is gestoeld op discipline.
- Naturel: het Chinese management heeft sterke Amerikaanse invloeden, maar ontwikkelt daarnaast meer en meer een eigen Chinese “naturelle” stijl.
Relevantie van dit Chinese managementmodel? Volgens Roland Berger zoeken verschillende bedrijven en overheden naar een alternatief voor het dominante Amerikaanse managementmodel. De reden is het stijgende belang dat aan duurzaamheid gehecht wordt én het feit dat men zoekt naar een managementmodel dat beter bestand is tegen een crisis.
In plaats van het manna – zoals vroeger – te zoeken bij Amerikaanse business schools, wordt nu ook gekeken naar China dat de laatste jaren bijzonder succesvol was op economisch vlak. Een bijzonder interessante ontwikkeling als u het mij vraagt en een teken dat het economische zwaartepunt in de wereld inderdaad voor een stuk aan het veranderen zou kunnen zijn.
Reacties